eurealist.co.uk

De Richtlijn arbeidstijd dat de heer Major verkregen op een doordacht, maar veel van zijn ontzetting werd later smokkelt in het kader van artikel 118A. In een brief aan de toenmalige voorzitter van de Commissie Belangrijke Jaques Santer, de heer gemaakt zijn teleurstelling over deze intrekking van de overeenkomst zeer clearâ € |.

Artikel 118A van het Verdrag tot oprichting

DE EUROPESE GEMEENSCHAP

Mijn voornemen in te stemmen met het Protocol betreffende de sociale politiek op Maascricht was ervoor te zorgen dat de sociale wetgeving die geplaatst onnodige lasten voor het bedrijfsleven en beschadigde concurrentievermogen niet kunnen worden opgelegd aan het Verenigd Koninkrijk. De andere staatshoofden en regeringsleiders overeengekomen dat de regeling ook, zonder welke er zou geweest zijn geen overeenkomst te allen in Maastricht.

Echter, in zijn arrest van vandaag stelt het Europees Hof van Justitie heeft geoordeeld dat de reikwijdte van artikel I 18a is veel breder dan het Verenigd Koninkrijk overwogen wanneer het artikel oorspronkelijk was afgesproken, als onderdeel van de Europese Akte. Dit lijkt te betekenen dat de wetgeving die het Verenigd Koninkrijk hadden verwacht zou worden behandeld in het kader van het protocol kan in feite worden vastgesteld op grond van artikel 118a.

Dat is in strijd met de duidelijke en uitdrukkelijke wens van de regering van het Verenigd Koninkrijk _{1 en} gaat rechtstreeks in tegen de geest van wat we hebben afgesproken in Maastricht. Het is onaanvaardbaar en moet worden verholpen.

Het is een feit voordat Major uitvoering zou kunnen geven aan zijn bedreiging, Arbeid won de volgende verkiezingen en Tony Blair met zijn beleid in het hart van de EU daalde het bezwaar en heeft zich verbonden aan de richtlijn hoe dan ook, een duidelijk geval waarin een regering kan niet binden aan een een latere.

De arbeidstijdenrichtlijn is nu teruggekeerd naar ons achtervolgen, in een uitgelekt voorstel van de Europese Commissie, de Commissie is begonnen met de draai de schroeven aan de vrijheid van de arbeidsmarkt. Nadruk dat niemand kan werken meer dan 65 uur per week en brengen ernstige beperkingen op aan werknemers die in aanmerking wenst te werken dan 48 uur. Het voorstel is dat als de vakbonden moet worden geraadpleegd voordat er een opt-out kan worden verkregen door de werknemer en dat vervolgens moet de werknemer elke maand opnieuw om de op-out verlengd.

Werkgevers zijn bang dat de grenzen van de arbeidstijd is schadelijk voor de flexibiliteit van de Britse arbeidsmarkt. John Cridland, uit het CBI - een toonaangevende werkgevers-organisatie in de UK, zei: "Deze voorstellen zijn totaal onaanvaardbaar. De Commissie probeert tot het opleggen van een Frans-Duitse stijl van de industriële betrekkingen via de achterdeur.

Maar de vakbonden zeggen dat de voorstellen niet ver genoeg gaan om werknemers te beschermen. John Monks, de secretaris-generaal van het Europees Trades Union Confederation (ETUC), beschreven het document als "een complete grot-in op de Britse regering.

In deze one size fits all EU-staat zijn we verwikkeld in, de vrijheid om te kiezen hoe we leven ons leven wordt uitgehold door degenen die we niet kiezen en niet kan verwijderen. Het is belangrijk niet een jota aan deze mensen dat we wensen te regelen ons leven op een andere manier, we moeten voldoen aan hun regels.

De Britse regering is gekozen door het Britse volk, als zij besluiten we moeten werken alleen maar een bepaalde tijdsduur elke week, zo zij het, als we niet tevreden zijn met hun beleid, kunnen we ze kwijt bij de volgende verkiezingen, en de volgende regering zal niet gebonden zijn aan de regels houden, in de EU het er toe doet niet wie we kiezen zij moeten voldoen aan de EU-regels.

Maar wie was het die zei dat Groot-Brittannië is nog steeds een soeverein land, en voor degenen onder u die denken dat het beperken van de werktijden is een goed sociaal beleid, dat doe ik niet nemen een tegengestelde visie, maar ik heb wedstrijd het feit dat de Britse volk wij zijn niet toegestaan te maken van deze besluiten voor onszelf, wij zijn immers verondersteld om geboren te worden gratis.