eurealist.co.uk

In de Nationale Pers Club Washington, DC 30 april 1952 Monnet zei:

Onze vraag keer dat wij de Europese volkeren bij elkaar en houd ze niet uit elkaar. Wij zijn niet te verenigen staten, wij verenigen mensen.

"Dat brengen we de Europese volkeren met elkaar" lijkt duidelijk aan te geven dat Monnet dacht dat het aan hemzelf en zijn medestanders te brengen over deze eenheid.

Men kan niet wachten tot het oplossen van alle onvoorziene kosten op voorhand, alvorens zijn eigen oordeel uit te oefenen op de actie die door de behoeften van het heden.

Dit lijkt te pleiten voor enige vorm van actie jegens zijn GEBRUIK dat was het niet nodig een openhartige verklaring van het uiteindelijke resultaat. Dit wordt bevestigd in de volgende paragraaf;

In het verloop van onze individuele levens, we wachten niet tot actie om de toekomst volledig aan ons geopenbaard. Er is niets meer dan steriel te vormen in een huidige context een vraag die zal ontstaan pas in de toekomst, waar het eigenlijke doel van onze actie is het veranderen van die context. Als we niets doen, totdat we weten wat de antwoorden op alle mogelijke vragen, wij zullen niet handelen, zullen we nooit bereiken voor de zekerheid die wij hebben gewacht, en we worden meegesleurd door de gebeurtenissen die wij hebben afgezien van de macht te controleren.

Monnet en ander lijkt te moeten steunen, zo niet bedrog, althans Misleiding en dit was voor de Franse gebracht besteed aan het denkbeeld van een Europese Defensie Gemeenschap, worden de woorden aan hem toegeschreven, doet u een beschrijving van de strategie achter de methode-Monnet, vaag en constante bijsturing van de macht van de natie-staten op een Europees niveau.

Het punt is, zelfs als Monnet zei niet dat de landen van Europa moeten worden geleid naar de super-state, zonder dat hun mensen kunnen begrijpen wat er gebeurt. Dat is precies wat er is gebeurd, en dat is precies de methode-Monnet in actie, Monnet had willen een verenigd Europa en was duidelijk in zijn ideeën die de mensen moeten niet worden toegestaan in de weg staan. Het is een feit dat Monnet had geen argument met de gevoelens verwoord in de offerte.

Myrto Tsakatika Universiteit van Essex

Monnets doel was om Europa te verenigen, zodat de verwoestingen van de oorlog en economische vernietiging die dit jaar vond tijdens de twee wereldoorlogen van de twintigste eeuw niet zou worden herhaald. Dit was geen nieuw idee, maar wat was nieuw was de manier, of de methode die hij in het vooruitzicht voor de samenvoeging
van Europa. Europa, Monnet schrijft in zijn memoires:

niet zal worden gebouwd in een keer, of als een geheel: het zal worden gebouwd door concrete verwezenlijkingen, die eerst feitelijke solidariteit. (Monnet, 1978: 300).

De manier om Europa te verenigen zou zijn om aan te tonen de staten hun gemeenschappelijke belangen en hen ervan te handelen op deze belangen, die ze op een permanente basis. Gecoördineerde actie was om een concrete prestatie, voor zover er sprake was continuïteit en de institutionalisering van een aantal deelprojecten van de samenwerking op economische en sociale kwesties die gemeenschappelijke projecten die zouden voortvloeien uit het. Deze projecten zouden gewennen Europese staten en hun burgers in co-operation. Geleidelijk samenwerking nodig zou zijn bij andere projecten en hele sectoren van de gemeenschappelijke activiteit, vanwege de onderlinge afhankelijkheid en dat zou voortvloeien uit initiële samenwerking.

Gezien de tijd zou Europa zich verenigd zonder te beseffen, als gemeenschappelijke projecten zou leiden Europese staten hun soevereiniteit te bundelen.

De Monnet-plan stond op twee duidelijk te onderscheiden zijn intellectuele lokalen. De eerste premisse is neo-functionalistische incrementalism: In de jaren vijftig en zestig, neo-functionalisme was zeer invloedrijk in de pogingen om uit te leggen over de impuls die de weg naar Europese integratie. Sindsdien, hoewel het heeft begeven door middel van wijzigingen en reappraisals, het is en blijft een van de meest invloedrijke benaderingen van de Europese integratie. De kern is het concept van â € ~ spilloverâ € ™, de voorspelling dat aanvankelijk eenmaal geactiveerd, de Europese integratie, althans op economisch niveau, zou zichzelf in stand kan houden. Initial samenwerking op het gebied van gedeeltelijke, maar zorgvuldig gerichte projecten zouden zijn om de interne dynamiek van de gemeenschap gaan, wat leidt tot verdere samenwerking. Samenwerking in een sector zou geleidelijk samenwerking vereisen en in andere sectoren (Lindberg, 1963:

10-11). Economische onderlinge afhankelijkheid zou de drive achter deze beweging naar integratie, die zou handelen quasi-automatisch (â € ~ functionele spilloverâ € ™), niet politiek besluit, dat wil zeggen een overkoepelende publieke politieke overeenkomst of een grondwet. De tegenprestatie hier was dat de politiek kan worden gescheiden van het sociaal-economisch gebied en dat politieke unie zou komen, of helemaal aan het einde van een lang proces van economische betrokkenheid en intradependence.

Citizen loyaliteit en steun werd in eerste instantie niet nodig, maar zij zou volgen uit de spill-over-proces, zoals loyaliteit zou worden omgeleid van nationaal naar Europees niveau (Haas, 1958: 16).

Het tweede uitgangspunt van het intellectuele-Monnet-plan is technocratisch elitism: Jack Hayward beweert dat Monnet was: gewend aan het manipuleren van politici waarvan de verwachting van hoge functie in een regering kon zijn kortlevend, bureaucraten en meer geneigd tot inertie dan innovatie ( Hayward, 1996:252).

Monnets algemene voorkeur voor het bestuur door een technocratische elite, met andere woorden, het gevolg was van zijn ervaringen van de Vierde Franse Republiek en het functioneren van de Franse Planning Commissie, die hij aan het hoofd van na de oorlog (Page, 1997: 5). Monnet ervaren de instabiliteit en inefficiëntie van het bestuur van Frankrijk, die te wijten was aan de radicale en door conflicten geteisterde parlementaire politiek van de tijd, en verzocht hij om niet te toebrengen het nieuwe Europese project met deze tekortkomingen. Integendeel, hij was een voorstander van bestuur door een kleine groep van deskundigen, omdat technocratisch bestuur was in zijn ogen de stabiele, lange termijn gerichte en verantwoorde onderdeel in de Vierde Franse Republiek (Duchne, 1996: 51-53). Het is

mogelijk dat zijn Vierde Republiek ervaring leidde hem om te veronderstellen dat de geselecteerde technocraten eerder worden belast dan de politieke agenten.